من به چشمان خیال انگیزت معتادم
و در این راه تباه
عاقبت هستی خود را دادم
***
گل به گل سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تواند
رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ
در تمام در و دشت
سوگواران تواند
در دلم آرزوی آمدنت می میرد
رفته ای اینک اما
آیا باز می گردی
چه تمنای محالی دارم
خنده ام می گیرد
***
از دلم رست گیاهی سرسبز
سر برآورد درختی شد و نیرو بگرفت
برگ برگردون سود
این گیاه سرسبز
این برآورده درخت اندوه
حاصل مهر تو بود
و چه رویاهایی که تبه گشت و گذشت
و چه پیوند صمیمیتها
که به آسانی یک رشته گسست
چه امیدی چه امید
چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید
دل من می سوزد
که قناری ها را پر بستند
که پر پاک پرستوها را بشکستند
و کبوتر ها را
آه کبوتر ها را
و چه امید عظیمی به عبث انجامید
در میان من و تو فاصله هاست
گاه می اندیشم
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشش داری
دستهای تو توانایی آن را دارد
که مرا زندگانی بخشد
چشمهای تو به من می بخشد
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطر برجسته ای از زندگی من هستی
دفتر عمر مرا با وجود تو
شکوهی دیگر رونقی دیگر هست
می توانی تو به من زندگانی بخشی
یا بگیری از من آنچه را می بخشی
من به بی سامانی باد را می مانم
من به سرگردانی ابر را می مانم
من به آراستگی خندیدم
من ژولیده به آراستگی خندیدم
***
باد با من می گفت چه تهیدستی مرد
ابر باور می کرد
من در آیینه رخ خود دیدم
و به تو حق دادم
آه می بینم می بینم
تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی
من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم
چه امید عبثی
من چه دارم که تو را درخور
هیچ
من چه دارم که سزاوار تو
هیچ
تو همه هستی من هستی من
تو همه زندگی من هستی
تو چه داری
همه چیز
تو چه کم داری
هیچ
بی تو در می یابم چون چناران کهن
از درون تلخی واریزم را
کاهش جان من این شعر من است
آرزو می کردم که تو خواننده ی شعرم باشی
راستی شعر مرا می خوانی
نه دریغا هرگز
باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی
کاشکی شعر مرا می خواندی
***
بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد
واندر این دوره ی بیدادگریها هر دم
کاستن کاهیدن
کاهش جانم کم کم
چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو
بی تو مردم مردم
گاه می اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید
آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی
روی تو را کاشکی می دیدم
شانه بالا زدنت را بی قید
و تکان دادن دستت که
مهم نیست زیاد
و تکان دادن سر را که
عجب عاقبت مرد
افسوس کاشکی می دیدم
به خودم می گویم
چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد
***
با من اکنون چه نشستنها خاموشیها
با تو اکنون چه فراموشیهاست
دشتها نام تو را می گویند
کوهها شعر مرا می خوانند
کوه باید شد و ماند
رود باید شد و رفت
دشت باید شد و خواند
در من این جلوه ی اندوه ز چیست
در تو این قصه ی پرهیز که چه
در من این شعله ی عصیان نیاز
در تو دمسردی پاییز که چه
حرف را باید زد
درد را باید گفت
سخن از مهر من و جور تو نیست
سخن از تو متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
آشنایی با شور
و جدایی با درد
و نشستن در بهت فراموشی یا غرق غرور
سینه ام آینه یست با غباری از غم
تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار
آشیان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازد
آه مگذار که دستان من آن
اعتمادی که به دستان تو دارد
به فراموشیها بسپارد
آه مگذار که مرغان سپید دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد
من چه می گویم آه
با تو
اکنون چه فراموشیها
با من اکنون چه نشستنها خاموشیهاست
تو مپندار که خاموشی من
هست برهان فراموشی من
***
با خودم می گویم
چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد
***
من به چشمان خیال انگیزت معتادم
و در این راه تباه
عاقبت هستی خود را دادم...
نظرات ()
